En zo

En zo is ook deze vakantie weer voorbij.
Dat is een beetje vreemd.

Groetjes uit Stockholm (4)

2 appels
1 flesje perensap
1 flesje water
3/4 Kex choklad (o.v.)
1 rol Ballerina-koekjes
2 boeken: Nobels Testamente van Marklund, Ett öga rött van Jonas Hassen Khemiri
1 treinticket Stockholm-Göteborg

Groetjes uit Stockholm (3)

Het dak van het Kulturhus zit afgeladen vol. Het is zeven uur, de hemel is van het blauwste blauw. Sasa Stanisic en Jonas Hassen Khemiri praten over hun boeken. Twee mooie jonge honden. Ze zijn succesvol, intelligent, grappig. Ze weten waar ze mee bezig zijn, hoe het is om te schrijven, hoe het is om twee talen en twee vaderlanden te hebben.
De interviewer zit erbij en kijkt ernaar.
Ik val als een blok.
Ik zou niet eens kunnen kiezen.
Sasa of Jonas?
Jonas of Sasa?

Groetjes uit Stockholm (2)

We zijn op een congres. Het Internationale Congres voor Schrijvers en Literaire Vertalers.
We zijn geen schrijvers en geen vertalers.
We kijken en we luisteren en houden ogen en oren open.
Frank Westerman vertelt over zijn nieuwe boek dat nog geschreven moet worden. Ik wil het nu al lezen. Nawal El Saadawi geef ik een applaus waar mijn handen van gaan tintelen. Ik hoop dat How the soldier repairs the Gramophone van Sasa Stanisic snel vertaald wordt. De slotspeech van Philip Pulman wil ik getatoeëerd op mijn armen. Ik ontdek dat er schrijvers zijn in Bangladesh wiens echtenoten in de gevangenis zitten. Dat schrijvers uit Oezbekistan naar België willen komen, koste wat het kost en onder welke voorwaarden dan ook.

Groetjes uit Stockholm (1)

Er zijn 150 nummers voor me in de rij aan het SJ-loket.
Ik heb een nummertje getrokken en dat durf ik niet ongebruikt weer weg te gooien. Ik ga rustig zitten en wacht. Ik zet alvast een gesprek klaar met de mevrouw/meneer aan het loket:

'Hej!'
'Hej!'
'Kan jag få en biljet till Göteborg? Jag ska bara åka på torsdag.'
'Javisst. Det blir [...] kronor.'
'Varsågod.'
'Tack så mycket. Trevlig resa!'

Maar dat is buiten allerlei mogelijke kortingen gerekend en of ik ook terug wil komen en of ik mijn ticket eventueel wil omboeken en wanneer ik van plan was te vertrekken.

[boek] Maandagskinderen

Of waarom ik Maandagskinderen van Arnaldur Indridason ongelezen ga achterlaten in een hotelkamer in Stockholm.

Indridason zou goed zijn. De betere Scandinavische thriller. Ingenieuze plot. Goed geschreven. Het juiste boek op het juiste moment. Ik was er klaar voor.
Helaas.
Dit lijkt geschreven door een student creative writing met een misplaatste ambitie. Het is amateuristisch. Opstel-taal. Maar ik ben mild en probeer te focussen op het verhaal. Wie weet ligt het aan de vertaling. Misschien werkt dit wel in het Ijslands.
Maar een knullige structuur lijkt mij ook op Ijsland een knullige structuur. Dus na een hoofdstuk waarin ineens jaren vooruitgelopen wordt op de feiten, alleen om het moeilijke karakter van de commissaris en de moeizame doch vertrouwelijke relatie met zijn assistent uit te leggen, geef ik het op.
Dan weet ik maar niet waarom Daníel en Halldór tegelijk moeten sterven.
Helaas.

Arnaldur Indridason Maandagskinderen. Signature, 2005.

Over hoe ik terug ga

Over drie weken en een paar dagen neem ik de trein van Stockholm naar Göteborg. Dat zal niet de eerste keer zijn. De vorige keer is meer dan acht jaar geleden. Toen zat ik op de trein met mensen uit verschillende windstreken. Over drie weken en een paar dagen ga ik alleen zijn.
Dan ga ik voor het eerst terug.
Kijk, dat vind ik spannend.
Ter voorbereiding maak ik vandaag pasta carbonara. Zoals Stefano en Giorgia zeiden dat het moest, toen, in Göteborg. (Zij het met een klein beetje ervaring en een overschotje room erbij.)

Heel hard hopen op orde en kabouters en dan maar heel hard focussen op details

[boek] Tirza

Mensen waren buiten zichzelf van enthousiasme.
Andere mensen wilden er geen woord aan vuil maken en liepen kwaad weg als het woord Tirza alleen al viel.
Ik was benieuwd.
Hoe zou ik reageren?
Niet, dus.
Ik vind het boeiend, ok. Interessante maar gestoorde kerel, die Hofmeester. Die Tirza ook, trouwens.
Maar enthousiast? Nee.
Slecht boek? Ook niet.
Het laat me koud.
Jammer. Want ik word liever gepakt als ik lees. Op welke manier dan ook.

Arnon Grunberg Tirza. Nijgh en Van Ditmar, 2007.

We organiseerden een feestje

We nodigden 50 auteurs uit en 6000 kinderen.
We staken een programma in elkaar.
We verzonnen nieuwe dingen.
We braken een paar regels.
We leerden mooie mensen kennen.
En toen was het feest.
We kregen een paar deksels op onze neus.
We trokken hier en daar grote ogen.
En we doen het volgend jaar opnieuw.

Even niet a.u.b.

Ik heb helemaal nergens zin in en al helemaal niet in lezen. Tv kijken tot daar aan toe. Vitaya. Vtm. Vijftv. Ik verzet geen stap. Ik lig op de zetel te slapen. De hele dag. Ik ben er niet vandaag.

Zo blijft het allemaal een beetje spannend

Gisteren ben ik van de trap gevallen.

Zo'n mini-balkon is zo kwaad nog niet

Je zou bijna denken dat het zomervakantie was

Het werd donker en de grootste hitte was weg.
Mijn lief zocht vogels en een nest.
Ik stond op blote voeten op het warme asfalt naast het kanaal.
Er kropen kleine beestjes rond mijn tenen.

Binnen is het lente, buiten is het lente