Bologna (1)

L'arbero van Iela Mari en L'herbier van Emilie Vast.

Wandelen op Linkeroever. Daarna krieken-frangipanetaart.

Ik heb paaseitjes en taart in mijn buik (chocolade- en peren-) en ik stap naar huis over het fietspad want dan lijkt het alsof ik door een bos wandel (als ik mijn oren dichtdoe en strak rechtdoor kijk) en onder mijn arm heb ik tegen alle verwachtingen in Pride & Prejudice & Zombies en in mijn tas twee bollen wol waar iemand anders wanten van gaat maken.

Nog voor Kerstmis was ik in Het Winterpaleis begonnen. Op de trein. Sinds de kerstvakantie zaten er twee lappen behangpapier in. Een stuk met oranje bloemen op en een stuk dat eigenlijk krantenpapier was en ooit aan één kant groen geschilderd is. Het Winterpaleis zelf ziet er stukgelezener uit dan het is. Schade van een triljoen treinritten tussen Gent en Antwerpen, van in een tas te zitten en er te blijven zitten. Maar nu is het uit.

Toen we het eerste huis gingen kijken dat we gezien hebben, op het einde van de straat waar we nu (nu!) wonen, stonden de bomen in bloei. Er groeiden rozen langs de stammen omhoog en die stonden ook in bloei. We kochten dat huis bijna alleen om de bomen in de straat.

Maar dat is eeuwen geleden. Een half mensenleven. En dan nog een dag.

Wanneer komt het groen terug?

We maken een huis.

Van mijn moeder weet ik dat een mens nooit genoeg keukenhanddoeken kan hebben. Maar een mens kan evenmin ooit genoeg vestjes hebben. Of handtassen. Of schoenen. Of afleveringen van Friday Night Lights.

Twee nieuwe boeken in de post! Het eerste is Törnrosa met illustraties van Lena Sjöberg. Het tweede is Anteckningar från Antarktis van Jakob Wegelius. (De postzegels op het postpakket gaan naar twee gehandicapte kindjes die de conciërge kent.)

Op deze koningsdag drink ik twee koffie verkeerds met zicht op Panamarenko.

Huisvlijt.

We drinken Pepsi en Troubadour aan het station en we zeggen: hier komen we als het mooi weer is op het terras zitten. We zeggen: als het mooi weer is en we komen hier op het terras zitten, is het omdat we op de trein naar huis wachten.

We dronken koffie, aten cheddar, kochten stadsgidsen, fietskaarten en Jekyll & Hide en vonden toen puntje bij paaltje kwam geen overzichtelijke supermarkt. We aten hamburgers omdat we dat altijd doen op de eerste avond op reis. We zeiden dat er geen stad is waar literatuur zo voor je voeten valt als in Edinburgh. We liepen door de regen en zochten een nieuwe regenjas voor mijn lief. Evengoed scheen de zon. We huurden fietsen voor twee weken, die de zaakvoerder een dag later en op eenvoudig verzoek naar het station van Drem bracht.

We gingen een eindje wandelen in Drongen. Vanavond maken we shepherd's pie. Morgen ga ik niet meer hoesten.

Op weg naar North Berwick vocht ik met de berg, die met ruime voorsprong won.