De prom queens zijn getrouwd met de prom kings. Ze zijn zaakvoerder geworden of juf. Ze hebben twee à drie kinderen gekregen. Ze hebben een huis gebouwd in een straal van weinig kilometer rond het ouderlijk huis.

De grijze muizen zijn de wereld in getrokken. Ze moeten met de auto en de trein en de bus of alle drie naar het ouderlijk huis. Soms hebben ze kinderen. Ze hebben werk aan de horizon of in de bergen of een lief in Italië gevonden.

Ik had de cover niet goed gelezen en dacht dat We moeten het even over Kevin hebben over de ondoordringbaar duistere grotten van de pubergeest zou gaan. Het blijkt over de ondoordringbaar duistere grotten van het moederschap te gaan. En dat blijkt minstens even boeiend te zijn.

Het regent en we schuilen in een bos dat zo dicht is dat je geen twee meter diep kan kijken. Wanneer mijn lief van de regen moet plassen en drie meter verderop een boom zoekt, ben ik alleen op de wereld onder een dak van dennenaalden.

Ik was gisteren op een vergadering waar de mensen jubelden wanneer er spontaan en schijnbaar toevallig links en verwantschappen en verbanden tussen allerlei genoemde boeken opdoken. Of hoe het ene lezen naar het andere kan gaan. En soms terug.

Ik lees - eindelijk - Hart van inkt van Cornelia Funke. Dat doe ik omdat ik De kleine Odessa van Peter van Olmen had gelezen en daar een kruiwagen aan opmerkingen en kritische noten bij had. Ik vermoedde dat Funke hetzelfde beter gedaan had. Ik had gelijk.

Vandaag liet ik een te volle tram geheel en al vrijwillig passeren en ging ik op een bankje zitten wachten op de volgende. Dat op zich is al een mijlpaal dit jaar. Maar dat ik met mijn sjaal los en mijn handschoenen uit (wegens al wekenlang kwijt)

a) niet doodgevroren ben en
b) ook niet tot op de vijfde laag t-shirts en truien doorweekt was

is nog de allergrootste mijlpaal.

Bologna (3)

Bologna (2)

Bologna (1)

L'arbero van Iela Mari en L'herbier van Emilie Vast.

Wandelen op Linkeroever. Daarna krieken-frangipanetaart.

Ik heb paaseitjes en taart in mijn buik (chocolade- en peren-) en ik stap naar huis over het fietspad want dan lijkt het alsof ik door een bos wandel (als ik mijn oren dichtdoe en strak rechtdoor kijk) en onder mijn arm heb ik tegen alle verwachtingen in Pride & Prejudice & Zombies en in mijn tas twee bollen wol waar iemand anders wanten van gaat maken.

Nog voor Kerstmis was ik in Het Winterpaleis begonnen. Op de trein. Sinds de kerstvakantie zaten er twee lappen behangpapier in. Een stuk met oranje bloemen op en een stuk dat eigenlijk krantenpapier was en ooit aan één kant groen geschilderd is. Het Winterpaleis zelf ziet er stukgelezener uit dan het is. Schade van een triljoen treinritten tussen Gent en Antwerpen, van in een tas te zitten en er te blijven zitten. Maar nu is het uit.

Toen we het eerste huis gingen kijken dat we gezien hebben, op het einde van de straat waar we nu (nu!) wonen, stonden de bomen in bloei. Er groeiden rozen langs de stammen omhoog en die stonden ook in bloei. We kochten dat huis bijna alleen om de bomen in de straat.

Maar dat is eeuwen geleden. Een half mensenleven. En dan nog een dag.

Wanneer komt het groen terug?

We maken een huis.

Van mijn moeder weet ik dat een mens nooit genoeg keukenhanddoeken kan hebben. Maar een mens kan evenmin ooit genoeg vestjes hebben. Of handtassen. Of schoenen. Of afleveringen van Friday Night Lights.