Hij was mijn allereerste vriendje. Hoe dat zo gekomen was, weet ik niet meer. We waren vier en zaten in de kleuterklas. Het had iets met een appel te maken. Een hele groene appel. Op zijn verjaardagsfeestje werd ik apart geroepen, naar de garage. Zijn vader was garagist en wou kennismaken met zijn toekomstige schoondochter.

Ik weet niet meer waar en hoe het uit geraakte. Waarschijnlijk zijn we nog vóór het eerste leerjaar uit elkaar gegroeid.

Ik kom hem vandaag weer tegen. Hij is een krantenartikel geworden. Man springt plots uit auto, wordt overreden en overlijdt.

We gingen koffie drinken op een terras dat buiten gebruik bleek te zijn. Toen kochten we maar aardbeien en platte kaas op de markt. Aardbeien en platte kaas van de markt zijn altijd lekkerder dan die van de GB en zelfs die van de Delhaize. We fietsten vroeger dan gepland naar huis en maakten koffie in onze traagste koffiekan. We wasten de aardbeien, roerden suiker door de platte kaas en bleven de hele verdere middag buiten zitten bij ons eigen huis.

Count your blessings

[*] Een trouwerij in elkaar steken.
[*] Een stukje schrijven met een kop thee en een kom Pim's er bij.
[*] In de zomer na het werk thuis komen en vragen: 'Wat eten we en wanneer?'
[*] Jude Law op tv.
[*] 's Zomers aardbeien en platte kaas kopen op de markt en dat 's middags buiten op eten.
[*] 's Ochtends tram 11 nemen en dan onderweg de giraffen in de Zoo zien.
[*] Een hele dag niets moeten behalve dat ene boek lezen dat ik wil lezen.
[*] In de zomer met sandalen aan door de regen stappen.
[*] Mij in het diepe deel van het golfslagbad aan het touw vasthouden en op de golven meedrijven.
[*] Mijn hand op de altijd natte rots aan Eklandagatan in Göteborg.

dan gaat ge zo sinds heel lang nog eens op een blog kijken waar ge al heel lang niet meer geweest zijt omdat ge ondertussen andere prioriteiten hebt en vooral andere interesses en dan blijkt dat er intussentijd een kind gekocht is op dat blog en dat ge daar helemaal niets van wist en dat dat kind een naam heeft en al 10 maand oud is en dan denkt ge: ja lap en ge begint bijna te filosoferen en ge denkt aan meer dan 10 maand geleden en voor ge het weet schrijft ge als louis pol boon.

De prom queens zijn getrouwd met de prom kings. Ze zijn zaakvoerder geworden of juf. Ze hebben twee à drie kinderen gekregen. Ze hebben een huis gebouwd in een straal van weinig kilometer rond het ouderlijk huis.

De grijze muizen zijn de wereld in getrokken. Ze moeten met de auto en de trein en de bus of alle drie naar het ouderlijk huis. Soms hebben ze kinderen. Ze hebben werk aan de horizon of in de bergen of een lief in Italië gevonden.

Ik had de cover niet goed gelezen en dacht dat We moeten het even over Kevin hebben over de ondoordringbaar duistere grotten van de pubergeest zou gaan. Het blijkt over de ondoordringbaar duistere grotten van het moederschap te gaan. En dat blijkt minstens even boeiend te zijn.

Het regent en we schuilen in een bos dat zo dicht is dat je geen twee meter diep kan kijken. Wanneer mijn lief van de regen moet plassen en drie meter verderop een boom zoekt, ben ik alleen op de wereld onder een dak van dennenaalden.

Ik was gisteren op een vergadering waar de mensen jubelden wanneer er spontaan en schijnbaar toevallig links en verwantschappen en verbanden tussen allerlei genoemde boeken opdoken. Of hoe het ene lezen naar het andere kan gaan. En soms terug.

Ik lees - eindelijk - Hart van inkt van Cornelia Funke. Dat doe ik omdat ik De kleine Odessa van Peter van Olmen had gelezen en daar een kruiwagen aan opmerkingen en kritische noten bij had. Ik vermoedde dat Funke hetzelfde beter gedaan had. Ik had gelijk.

Vandaag liet ik een te volle tram geheel en al vrijwillig passeren en ging ik op een bankje zitten wachten op de volgende. Dat op zich is al een mijlpaal dit jaar. Maar dat ik met mijn sjaal los en mijn handschoenen uit (wegens al wekenlang kwijt)

a) niet doodgevroren ben en
b) ook niet tot op de vijfde laag t-shirts en truien doorweekt was

is nog de allergrootste mijlpaal.

Bologna (3)

Bologna (2)

Bologna (1)

L'arbero van Iela Mari en L'herbier van Emilie Vast.

Wandelen op Linkeroever. Daarna krieken-frangipanetaart.

Ik heb paaseitjes en taart in mijn buik (chocolade- en peren-) en ik stap naar huis over het fietspad want dan lijkt het alsof ik door een bos wandel (als ik mijn oren dichtdoe en strak rechtdoor kijk) en onder mijn arm heb ik tegen alle verwachtingen in Pride & Prejudice & Zombies en in mijn tas twee bollen wol waar iemand anders wanten van gaat maken.