Er was geen vakantie in een warm land bij een zwembad dit jaar. Er was ook geen huisje op een eiland met in de keuken een kastje met daarin onze van thuis meegesleurde en ter plekke bij elkaar gekochte bibliotheek. Er was ook geen huisje op het platteland met in de slaapkamer een commode met een vaasje verse bloemen op en een rij snel te lezen boeken.

Ik las niet deze vakantie.

Ik schilderde een plafond en muren en een raam en plinten. Ik leerde behangen. Ik kocht twee kasten. Ik zat in de kelder dozen uit te pakken. Ik keek heel erg vaak in woontijdschriften en ik volgde een idiote kookshow op tv.

Vandaag is mijn vakantie al een week voorbij en lees ik Notwithstanding van Louis de Bernières. Dat is bijna in een huisje op het Engelse platteland zitten en van achter een gordijntje de dorpsbewoners gade slaan.

We hebben een vlinder gekweekt. We hebben een rups onder luide verwensingen en minder fraaie bewoordingen van de krakend verse rucola geplukt (of wat daar nog van over was), op een bosje verlepte sla gezet, de muur op zien kruipen en een pop zien worden. Vandaag was de pop leeg. We keken er zó doorheen. Ernaast zat een vlinder. Je zag meteen dat-ie nieuw was. Hij zat vast moed te verzamelen voor zijn eerste tocht, maar dat duurde niet lang. Vlinders hebben niet veel moed nodig. Eén twee drie hup en weg. Halte één: de hortensia. Halte twee: de wereld.

Ik sta er van te kijken hoe lang ik op zo'n dag op een stoel zit en naar een scherm kijk en niet veel meer dan dat en hoe weinig ik een ladder op en af klim of een gammele trap op en af ga of naar buiten loop en weer naar binnen en hoe het niet echt gepast meer is om 's middags om drie uur een dutje te doen.

En toen was de boven klaar. (Bijna.)
En toen was het zondagavond en ging ik maandagochtend weer naar kantoor.

Bij Johan & Nyström krijgt mijn lief vier kopjes Kenia espresso. Dan is de blonde Zweed die ons bedient min of meer tevreden en blijft mijn lief nog twee dagen wakker.

Op zondag gingen we wandelen. Eerst bleven we uren onder een appelboom zitten. Toen wandelden bij het water en dwars door het groen. Op het eind was er een haventje en in de verte lag de zee. Aan het boothuis was een steiger.

Ik was vreemd genoeg nog nooit naar Rosendals Trädgård geweest.

Ik pak dozen uit die we in januari ingepakt hebben. Dat is bijna zoals naar de kringwinkel gaan. We hebben bij benadering twee miljoen kleine houten kadertjes, een niet onaardige collectie oude vergulde kaders en exact zevenendertig duizend theelichthouders.