Boos

In de lange, trage rij aan de kassa van de Delhaize maak ik me kwaad. Ik stond al gevoelig; gisteren was het Phara in plaats van Desperate Housewives op één. Geen kwaad woord over Phara, maar ik had mijn zinnen gezet op Susan, Bree, Lynette en Gabriëlle en niet op de zoveelste staker van de dag. In de rij aan de kassa zie ik dat het vanavond heel veel is op Canvas, maar geen Green Wing. En ik heb de tel bijgehouden, beste allemaal, ik weet waarover ik spreek: vorige week was het de voorlaatste aflevering en niet de laatste. Ik heb nog recht op een ontknoping. Wordt het Mac en Dr. Todd of Guy en Dr. Todd of Dr. Todd helemaal alleen? Mac en Guy wordt het alleszins niet. Een mens zou het niet zeggen, maar er zijn nog zekerheden in dit leven.

Nog een geluk dat ik straks mijn eigen lengte in boeken ga winnen - de op die manier uitgespaarde centen kunnen dan integraal naar een dvd-box of twee.

Multitasking

Ik geloof dat ik een gat in mijn vrijetijdsbesteding gevonden heb: voortaan haak ik terwijl ik een luisterboek opzet.
Liggen klaar: De hobbit en Phileine zegt sorry.
Zal ongetwijfeld weldra klaar zijn: mijn lichtgroene sjaal in filethaakwerk. Mét geschulpte randjes.

UPDATE Ik blijf wachten tot Ronald Giphart zich verspreekt, verslikt en/of valt over zijn eigen scheldwoorden, maar verder is Phileine zegt sorry mijn ding niet. Over naar Tolkien.

Winter

Vanmiddag mijn winterjas voor het eerst dit seizoen weer uit de kast gehaald. In de zakken zaten: een paar wanten, een vieze zakdoek, een koperen muntje en een verkreukeld papiertje. De wanten liggen in de wasmand, de zakdoek ook, het koperen muntje ligt ergens op een tafel en het verkreukelde papiertje bij het oud papier.
Dat hij mag komen, de winter.

Kunst in de bib

900 gaatjes in muur geboord. 900 haakjes in de muur geplakt. En vandaag hebben de mannen met het It Can Be Done t-shirt 900 letters opgehangen.
Eén voor één.
900 gaatjes plus 900 haakjes plus 900 letters geeft 1 gedicht van Erwin Mortier.
Ik vind het schitterend. Ik sta om iets over vijf met mijn fietsmand in de hand aangenaam kennis te maken.
Neus in de wind en hoofd in de wolken.
900 beloftevolle letters om te ontdekken.

Coffee Lounge

De Coffee Lounge is gesloten.
De ramen zijn dichtgeplakt, een papier op de deur spreekt in naam van de stad over verbouwingen en over een Italiaans restaurant + bar. Ik slik, frons mijn wenkbrauwen en slik nog eens. Daarna haal ik diep adem en zeg ik tegen mezelf dat het vast over een Italiaanse koffiebar gaat. Zo van het soort waar het woordenboek van de stad nog geen woord voor heeft, zodat ze maar 'pizzeria' kiezen - want dat komt het dichtst in de buurt van Italiaans.
Pff.
Een leven zonder Coffee Lounge is geen lolletje.

Kunst in huis

Ineens wil ik iets bijzonders aan de muur, iets moois, iets echts. Misschien moeten we maar een originele Engman kopen. Dat zou verdorie niet misstaan in onze woonkamer.

Voor een proper en opgeruimd gevoel

We hebben op het werk een nieuwe zelfuitleenbalie. Voorlopig is het nog een gewone uitleenbalie, want elk uur van de dag moet er een personeelslid naast staan die met een groot net toevallige passanten weet te vangen en te overtuigen van het nut en de pracht van dit nieuwe toestel.
Gisteren was het mijn beurt.
Buiten leek het zomer, binnen was het kalm. Ik stond wat te dralen, rechtte mijn rug, speelde Model op het Zelfuitleenbaliesalon en streelde het toestel, maakte een wandelingetje door de zaal en liet mijn oog vallen op Tijd voor jezelf en toch alles doen van Dawna Walter. Twee gloednieuwe exemplaren lagen schaamteloos het publiek te verleiden. Mij te verleiden.
Tijd voor jezelf en toch alles doen is een geweldig boek, en bovendien precies wat ik nodig heb: laagdrempelige hulp bij het huishouden, haalbaar klinkende tips voor een geordend bestaan. Maar bovenal is het een geestig boek; het zadelt je niet van meet af aan op met een schuldgevoel, het geeft je de indruk toch normaal te zijn in je wanorde en gebrek aan huishoudelijk talent en vooral: je krijgt door de hippe zenachtige stijl en foto's stante pede een opgeruimd gevoel - lang voor je alle schoonmaak- en opruimtips bent beginnen opvolgen. Ineens is het geloof in een schone badkamer terug, wordt het voornemen al mijn kleren te sorteren (in vier stapels!) extra aangescherpt en wordt de belofte voortaan elke avond de afwas te doen net niet gedaan.
Net niet, natuurlijk. Maar laten we wel wezen: na Walter is er hoop.

Dawna Walter Tijd voor jezelf en toch alles doen. Finesse: 2005.

Reislust

L. gaat naar Stockholm en ik reis in gedachten mee. Ik doe alsof ik specialist ter zake ben en haal mijn beste tips, adressen en weetjes boven. Doorploeg onze eigen reisgidsen en haal oude foto's boven.
De reportage in Vlaanderen Vakantieland van een paar weken geleden heb ik gemist, maar wanneer de Genieten ineens aan de kassa bij de Delhaize staat te blinken, gaat hij mee - ik wil ook wel eens weten waar Filippa K. eet, drinkt en winkelt. Dat die plaatsen en etablissementen een heel stuk hipper zijn dan ik, maakt al lang niet meer uit.
Ik wil ook naar Stockholm.

Dit even tussendoor

Tegenwoordig ben ik voor series. Elke dag een shot Sex and the City (afkicken in het weekend), in het weekend Green Wing en op maandag - ok toegegeven: ik doe mee - Lost.

Het beste moet nog komen

Maandagmorgen, 9.30u, ik poets mijn tanden en hijs me tegelijk in mijn jas. Op de radio vertelt Bart Moeyaert over het geluk op maandagmorgen om half tien bij Friedl Lesage te kunnen zitten vertellen over zichzelf.
Ik poets mijn tanden, rits mijn jas dicht, knoop mijn schoenen, haast me naar mijn fiets.
Een nieuwe werkweek.

Elisa heeft er even genoeg van

Ik werd overspannen. Mijn werkweek leek al weken bezig, er kwam geen eind aan, de dagen die ik moest aftellen tot er een weekend kwam waren er veel te veel en dan was een weekend nog geen weekend. Ik stond zuchtend op en ging zuchtend slapen. Dus keek ik eens goed naar mijn verlofkaart. Ik heb twee verlofkaarten, wat niet wil zeggen dat ik dubbel zoveel verlof heb, en het jaar loopt op zijn eind dus dat was puzzelen. Daarna heb ik nog een dag of wat lopen twijfelen. Een dag verlof nu is een dag verlof minder in de toekomst. Maar ik moet er moe uitgezien hebben, en bijna overspannen, want mijn collega zei: 'Neem jij maar een snipperdag volgende week.'
Nu werk ik nog één dag en dan ben ik thuis. Drie dagen. Drie hele dagen. Dat is één lang weekend.
Sinds mijn verlofkaart binnen en goedgekeurd is, vliegen de uren, vliegen dagen. Ik kan de tel amper nog bijhouden. Dat er na het lange weekend weer een week zonder eind komt, laat ik niet aan mijn koude kleren komen.
Ik zal er klaar voor zijn.

EFIT

Vandaag was het geen Ett foto i timmen-dag, maar: de luxe ontbijtzaak had mooie, oude deurstijlen en de treurwilgen aan het water pasten wonderwel bij een vroege zondagmiddag. En waar een mens geen foto van kan nemen: de smaak van te veel mayonaise op die laatste drie frieten en de wind door je haren wanneer je in volle vaart de Plateaustraat naar beneden fietst, met een hoofd vol Poupées russes, het avondlicht tegemoet.

Ett foto i timmen / Eén foto per uur

opstaan

werk

werk

werk

naar huis

avondeten

op de zetel

douche

slapen

Meer 14 september via Ett foto i timmen.

Desperate housewives

I'm a Susan.

Deadline (2)

Ik blijf volhouden dat het wel gaat, Dinokoeken eten bij warm weer. Maar eigenlijk gaat het helemaal niet: voor je het weet hangen je handen, je kleren en je papieren vol chocolade.