Marcinelles, Charleroi

Het regende. Op een bankje in Gent Sint-Pieters liet ik mijn muts ongewild en onbedoeld achter. In Brussel-Zuid dronk ik koffie. Ik vond er geen geldautomaat die niet buiten dienst was. In Charleroi-Sud wachtte een aardige mevrouw ons op op het perron en we deden de hele verdere dag alsof we Frans konden. We hadden het over Wallonië en op vakantie zijn en hoe de dingen er anders zijn en toch ook niet. We sloten af met een boodschap van verbroedering en hoop. Later, opnieuw bij het station, regende het weer en ik had geen muts meer. We dronken chocolat chaud en cola in het enige café in de buurt dat open was. Het rook er naar sigaretten. Een paar mannen speelden op flipperkasten. De waardin had een trui met spiegeltjes aan. Het café aan de overkant had ingeslagen ramen.

Vrijdagavond na een week die eigenlijk twee weken duurde

Vanavond aten we een Thaise curry (ik) en een Indonesische wokschotel (Peren), allebei afgewerkt met veel verse koriander. Ik lust koriander. Plots is dat zo gekomen.
Mmmh. Koriander.
Nu ga ik naar The holiday kijken. Dat is een film van niks met Jude Law.
Mmmh. Jude Law.

Ik ging naar een lezing in Ganshoren, liep langs de basiliek, draaide van de migraine en de pillen tegen migraine. De zon scheen en mijn jas hing los. In de verte blonk het Atomium. Ik had geen camera bij.

We stonden tegenover de boeddhistische tempel een toekomstige parkeerplaats te bewaken. Het miezerde. Een vrouw in een deurgat aan de overkant riep dat dat 50 euro kost, daar parkeren, wij riepen terug dat we maar even moesten laden en lossen, dat was haar niet gelaten, ze zei het maar. Ondertussen stapte de man die onze toekomstige parkeerplaats vooralsnog bezet hield uit. Even geduld aub, hij moest zijn wagen handmatig achteruit duwen, zijn achteruit deed het niet. Omdat wij maar een half woord nodig hebben, smeten we ons op de motorkap. We duwden de ziel uit ons lijf, tot er beweging kwam in de wagen waarin twee volwassenen en vijf kinderen huisden. Daarna was onze toekomstige parkeerplaats vrij.

Slut med det

Zo. Nu is het uit met Stieg Larsson. Ze opent de deur en hij stapt binnen. Ik begin binnenkort maar eens opnieuw. Denk ik.

Onze tuin

Zondag

Dus toen ging ik een workshop sokapen maken doen. Ok. Toen maakte ik eerst zelf een stuk of wat apen. Toen dacht ik: dat gaat nooit lukken met kinderen. Op een uur of wat. Zonder naaimachine. Maar toen kwam Viviane. Toen ging het wel. Het was zelf errug leuk.

Zaterdagavond

Plots kregen we zin om weer naar Griekenland te gaan en weer te lunchen onder het druivendak. Met het strand en de zee aan onze voeten en Turkije in de verte. Dus namen we de tram naar de Korenmarkt, wandelden naar Oudburg, kregen nog net een klein tafeltje in de Ankara en aten olijven, börek, gegrild lamsvlees en pikant gehakt.

Bijna net zo goed, eigenlijk. (Bijna.)

Zaterdag

Vanmorgen dronk ik thee met Viviane. De theepot paste helaas niet in mijn jaszak dus die kon ik niet stelen.

Namiddag

Vandaag zag ik Linus en Boris in het echt. Linus at de ene lolly na de andere. Boris was de coolste flamenco-danser ever.

Voormiddag

In de voormiddag werk ik thuis. Dat heeft zijn voor- en zijn nadelen.

1. de grootste luierik van de wereld lijken wanneer ik om half 9 opsta
2. ontbijten tijdens eerste mailronde
3. een afwas die naar me blijft grijnzen
4. een groot raam met veel licht, pal knal voor me
5. gsm'en in plaats van twee meter stappen
6. tanden poetsen bij wijze van pauze
7. geen hyperpersoonlijke handtekening onder mijn mails (sorry)
8. vergeten te lunchen
9. bloggen in plaats van lunchen
10. tv kijken tijdens wat overblijft van de lunchpauze

Wat ik was van Meg Rosoff is een beetje mislukt. Te weinig vlees om het lijf. Maar het vooruitzicht om aan de slag te gaan met lapjes, stukjes vilt, oude knopen, dito sokken, grove naaisteken en een stuk of wat kinderen is best leuk. Sokapen galore. En nu in pyjama met de laptop op de vensterbank, koude tocht door de raamkozijnen, met zicht op water, lichtjes en af en toe een auto is eigenlijk wel goed.

Ik ging op babybezoek.

Baby's zijn per definitie lief en zo ook deze knul van zeven weken. Zijn moeder en ik hadden zes jaar lang in dezelfde klas gezeten, tot we twaalf werden en onze wegen langzaam maar zeker scheidden. Maar we delen een paar verhalen van er was eens en lang geleden. Tegenwoordig woont ze met man en baby in een wat ik een bescheiden villa durf te noemen: groot en vrijstaand huis, omringd door deftig gazon, omkaderd door een hek. De straat is rustig. Er blijken nog een paar baby's te wonen.

Op babybezoek bij mama's van mijn eigen leeftijd is altijd een beetje raar. Baby's zijn per definitie lief, ze zitten zo leuk te pruttelen op mijn schoot en zo'n leven in zo'n groot en wit huis, met een tuin en een hek en een timmerende man in de kelder klinkt gezellig.

Maar. Nog even niet voor mij.

Dit is de familie Sokaap, verzameld voor de foto. Say cheese!

Op de trein terug liggen er twee paraplu's en een geheim in een natte kartonnen doos op het bagagerek.